Düşüncə paradoksları incilərindən

Düşüncələr  bolluğundan bir neçə fikir.

Gəlin günlük həyatımızla bağlı bir neçə analiz aparaq. Kamil olmaq olmur, yəni tamamən kamil. Amma neçə illərin sınağından keçmiş insanlar “ Mən öz həyat fəlsəfəmi qurmuşam” deyənlərin öz fəlsəfələrindəki “in-yan” prinsipini göstərmək istəyirəm. Bizim bir mənalı qəbul etdiyimiz bəzi ənənələr, adətlər və eləcədə vərdişlər var.  Hər adətin ayrıca bir tətbiq üsulları olur. Bir adət o birinə qarışmaz deyirik. Amma necə bir paradoksal  qarışıqlıq yaratdığımızı bilmirik. Tipik misallarla fikirlərimi ifadə edəcəm. Gündəlik həyatımızdan ya da illərin dövründən xəstələ bilərik. Hətta qrip ola bilərik. Bu xəstəlikdi, ölüm deyil. Amma qohumlar, ailə, istərsə də rastgələ bir  tanış. Təəssüflənir, “vah vah, can ay dost  sənə gözü dəyənin gözü çıxsın” deyirlər.  Bəzən xəstəlik xərçəng kimi ağır olur, sevənlər ağlayır, göz yaşı tökür, hətta qarğış oxunur “naməlum” gözüdəyən şəxsə. Bu təəssüf hissinin nəticəsidi. Anlaşılan bir hisdi. Amma xəstəlik bitir, əməliyyat olubsa belə, xəstə əməliyyatdan sonra dərdindən qurtulubsa, həmin şəxslər  yenə yığışır , yenə ağılar oxunur. Təəssüflər edilir. Hətta için-için ağlayanlar olur. Nədir bu antaqonizm? Əgər bir insan artıq dərdindən xilas olubsa, niyə olub keçən xəstəlik ardınca ağlayır , sizcə sevinmək daha düzgün olmazmı?

Başqa bir paradoks. İstər islam, istər xristian , istərsə də başqa bir din əhli insanları öz aralarında qərara gəliblər ki, ölüm haqqdı. Təkzib etmirəm. Ölüm hamımızın sonudu. Başlanılan bir həyat daimi ola bilməz. Amma həyatı isə dünya cəza kimi dəyərləndirir. Bu həyatı cəza kimi yaşamalıyıq ki, “o biri” dünyanın təamlarını dada bilək. Sanki bütün dərdimiz “yemək” imiş kimi. Bəs tipik bir sual? Həyat cəzadısa niyə hər doğum gününü bayram edirik? Ölüm haqdısa, niyə ölüm gününü yas edirik?

“İnsanlar həyata cəza, ölümə haqq deyirlər, amma doğum günlərində bayram, ölüm günlərində yas edirlər”

                                                                                                                             Oşo.

“Çox Gülən İnsanların qəlbində daha böyük əzablar olur”.

Maksim Qorki.

Dostlar, həyatımıza gülüşü belə qorxu ilə salmışıq. Təkcə Qorki demir bunu. Hətta xalq arasında da bu fikir var. Çox gülməyək , başımıza bir iş gələr. Gülməyi də qorxu ilə edirik. Halbuki Gülmək xoşbəxtlikdi. Gülüş insanı cavanlaşdırır. Gülüş dəriyə təravət verir. Enerjidi Gülüş. Bizsə gülür deyə “vah vah dərdin mən gəlsin, dərdindən gülür” deyirik.  

Səsləndirdiyimiz fikirlərə baxın. Nəsə səhv edirik. “İnsanlar səhv edə bilər” deyirik. Yalan danışırıq, “insanlar yalan danışır bəzən” deyirik. Laqeydlik edirik, “insanlar laqeydlik edər bəzən” deyirik. Bütün bunlar nədir? Özümüzdən qaçırıq. Sadəcə demək olmaz ki, Mən yalan danışdım, mən etdim bunu, bütün cavabdehlik mənimdir.” Niyə axı hökmən bütün günahlar insanlığa getməlidi? İnsanlıq elə məndən, səndən, ondan başlamırmı?

Mən hərdən çıxılmaz vəziyyətdə qalıram. “Bu qədər paradoksal həyatın içində başqasının məsləhəti başqa bir paradoksdan yaranıbsa, bir paradoks içərisinə sürüklənirəmmi” düşünürəm. Özümüz özümüz üçün həyatı qəlizləşdirmişik. Hislərimizi azad buraxmağı bacarmırıq. Paradoks da burda yaranır. Ağlamırıq rahatca. Çünki qonşu görsə “ Yazıq, dözə bilmir gör nə günə qalıb” sözündən qorxuruq. GÜlmürük , başqasının “ gör e, dərdindən gülür, başın itirib” sözündən qorxuruq. Bütün həyatımız nəsə başqsının fikirlərindən qaçaraq puç edirik. Biz qınağdan, söz söhbətdən, ya da kiminsə yarqılamasına qarşı  olaraq həyatımızı oaradokslar içinə salmırıq. Biz sadəcə qorxuruq. Bütün qorxularımız bizi həyatımızdan uzaqlaşdırır. Hətta dini inancımız belə, qorxular üstündə qurulur. Çoxları cəhənnəmdən qorxur deyə, qiyamətdən qorxur deyə öz həyatını dəyişdirir. Halbu ki bütün dini inanclar Allaha sevgi üzərində qurulmalıdır.

Sadəcə saf, təmiz SEVGİ.