Səhər işıqların yanmasını gözləməyə səbrim çatmadı. Çünki işıqlar kəsildiyinə görə lift işləmirdi, 13 mərtəbəni düşməyə yetərincə vaxt itirirdim. Bilmirəm niyə, amma ağ köynək geyinməyi çox sevirəm. Amma vaxt azlığından köynəyi ütüləmədən əynimə keçirdim. Zatən sevginin mahiyyəti də bu deyil mi? Sevdin mi, nə zahirdəki, nə daxildəki qırışların önəmi olmaz. Əsas olan sevməkdi. Sevə bilməkdi.
Sürətlə binadan çıxıb dayanacağa getdim. Avtobuslarda olmağı sevirəm. Çünki hər cür insana rastlamaq olur burda. Qocası, cavanı, uşağı,kişisi, qadını və hər cür xasiyyətdə olanı. Hərdən hər kəsin anayışsızlığını, daxilindəki mənfi və müsbət duyğuların özü üçün yaratdığı balansını qınayıram. Amma həyatda elə anlar olur ki, ətrafı çəkib çevirməkdən, hər kəsi varlığının gğrünüşünə göə təhlil etməkdən yoruluram. Düşünürəm: "Axı niyə hər kəsi anlayışlı, qayğıkeş, səmimi, dostcanlısı olmamaqla günahlandırıram? Əgər hamı müsbət olsa, onda həyatda hansı mücərrəd məqsədin arxasıyca qaçacam? Hamı müsbətdisə, mənim müsbət olmam nə önəm kəsb edəcək? Deməkki, həyatı rəngli edən onu yaşayanların daxilindəki mənfi və müsbətlərin mübarizəsidir. Kim necə çıxacaq bu müharibədən? bax budur, həyatın mənası.
Bu gün də avtobusa minəndə ortamın fərqliliyi məni özünə çəkdi. Yenə yer yox idi, ayaq üstə durub keçdiyimiz binaların şüşələrində köynəyimin əynimdə necə durduğuna, qarşımda oturan yaşlı qocanın üz cizgilərində daxili duyğularına uyğun dəyişikliyə, məndən yanda olan xanımın dövrü olaraq boşalan yerdə oturub, yaşlı birisi gələndə ona yer verməsinə, öndəki üz cizgisindən həyatında diqqət əskikliyini biruzə verən satıcının qocanı artıq başa salsa da, eyni mövzuda davamlı danışmaqla söhbətə tutmağa çalışmasına fikir verirdim; ən önəmlisi bütün bunlara eyni vaxtda fikir verirdim.
Gənc xanım daha bir dəfə yerini verdi və yanımda ayaq üstə dayandı. Qoca xanıma tərəf çevrilib " Qızım, bayaqdan sənə fikir verirəm, yerini tez tez kiməsə verirsən. Halal olsun Sənə." bir qədər önə baxıb yenidən xanıa çevrilib " Bu dünyada insanlıqdan ötə şey yoxdu, İnsanlığın daim belə hörmətcil qalsın. Yaşa" dedi.
Məsələ xanımın yer verməsi, ya da Qocanın qızı yer verir deyə onu insani sayması deyil. Məslə başqadı. Keçənlərdə Çingiz Abdullayevlə görüşmüşdüm. Danışığında bunu dedi: "88ci ilə kimi bizə SSRİ insaniyyət, əxlaq öyrədirdi. Allahı təbliğ edirdi. sonra dedilər, Allah yoxdu, əxlaq da boş şeydi. 92dən isə dedilər vicdan da boş şeydi. 96da dedilər şeref boş şeydi. son 10 ildə isə deyirlər qeyrət, namus da boş şeydi." Düşünürəm ki, SSRİ əxlaqı ilə böyümüş yaşlı nəsilin adətən böyük əksəriyyəti insaniyyət, əxlaq sevdalılarıdı. Meşə çaqqalsız olmaz. Çaqqallarla işim yox. Görəsən bu gün ən arxa sırada oturub, "Tom"u qıdığlamaqla məşğul olub, hər şeyin başı puldu düşünən, hər qız üçün 260 dərəcə yerində fırlanan, ictimaiyyət bir yana, valideynindən tutmuş, özünə belə hörmət etməyən, geyimində belə əxlaqını unutmaq bir yana, danışığından öznü biruzə vern oğlan və qızlarımız.. Bir gün qocalıb bu yaşlı qocanın yerində oturanda nə edəcəklər? bu əxlaq və insaniyyətli yaşlıların yerinə keçəndə hansı sözləri deyəcəklər? Bəlkə hal hazırda dünyaca məşhur Roma qocaları kimi "sapiklık" edəcəklər? Cavanlar estetika deyib başlarına min oyun açırlar. Aktyorlar üz cizgiləriylə oynayırlar. Görəsən gələcəkdə "Titanic" kimi filmlərdə, teatr işlərində "old Rose" roluna Gloria Stuart tapılacaq mı? O həqiqi üz cizgilərində olan..
Bu yaşlı qocanı çox izlədim. Amma ürəyimi bir azca da olsa rahatladan şey bir azdan avtobusdan düşən həmin xanımın "gəl oğlum" deyib bir balaca oğlanın da əlindən tutub düşməsi idi. Çünki insaniyyəti olan bir ananın övladı həmin anadan insaniyyət dərsi alar. Gələcək hələ uduzulmayıb. Qələbəyə həmişə şans var.
Yaşamaq və yaşatmaq Arzusuyla!
Bu da Insanlıq sevərlər üçün gəlsin. Sevdiyim Single'lardan biri. :)
Comments
Post a Comment