Bir zamanlar gözəl günlər yaşayan birisi var idi. Gözəl, az qayğılı. Mahiyyətini anlamadığı hadisələrin içində yaşayan, güldürməsini bacaran insanların səylərini dəyərləndirən biri. Bir gün səhər yuxudan ayılanda yeni bir həyatla üzüzə qaldı. artıq böyük şənliklərin baş tutduğu, ya da kiçik sevimli ailə masası başında oturub deyib gülünə bilinəcək bir yer deyildi bura. Qalxdıqca bitməyən bir qüllənin pilləkənlərdə daim yuxarıya addımlamaqla məşğul idi. olmalı idi. Çünki arxasında qoyduğu pillələr anındaca yox olurdu. Bir az mümkünsüz görünən bir həyat hekayəsidir bəlkə, amma bu ya başqa şəkildə hamımız mənasız və mümkünsüzlüklərin əhatəsində yaşamağa tərk edilmişik.
Hər nəysə, heç bitməyən bir piulləkəndə ilişib qalan insanın ucuza ala biləcəyi tək şey düşünməkdir əlbəttə. Səssiz evdə divarların səsini dinləyib dəli olmamağın yolları üzərində düşünmək kimi məsələn. Ya da bir ruh olsa da, gəlib pəncərələrimi tıqqıldadıb məni qorxutsa deyə düşünən azyaşlı bir xəyalpərəst kimi. ya da kimsəsiz otağının qapısındakı köhnəlmişlikləri əl izi ilə təzələnməsinin gözləntisi ilə son nəfəsini verən bir qoca kimi.
Nə etməli? Keçən şənliklərin xatirəsinə ithafən irəli atılmağa davam mı etməli, ayaqların güc verdiyi qədər pillələri adlamalı? yoxsa, heç bitməyən bir yolda kiçik zərrəcik olduğunu qəbullanıb zövq aldığın gözəlliklər, şirin sözlər, xoş baxışlar, isti hislər olmadan mövcud olan yaşamın, ya da bütün bunları duymanı təmin edəcək heç kimsənin olmadığı boş koridorun insansızlığından vaz keçib arxandakı heçliyə özünü mü buraxmalı? Düşünün. Qərar vermək uğrunda xərclənilən zamansa ömürdən gedir. Və beləcə yaşayıb gedəcəksiniz. Düşünün.
Daha ucuzunu tapana kimi düşünün.
Hər nəysə, heç bitməyən bir piulləkəndə ilişib qalan insanın ucuza ala biləcəyi tək şey düşünməkdir əlbəttə. Səssiz evdə divarların səsini dinləyib dəli olmamağın yolları üzərində düşünmək kimi məsələn. Ya da bir ruh olsa da, gəlib pəncərələrimi tıqqıldadıb məni qorxutsa deyə düşünən azyaşlı bir xəyalpərəst kimi. ya da kimsəsiz otağının qapısındakı köhnəlmişlikləri əl izi ilə təzələnməsinin gözləntisi ilə son nəfəsini verən bir qoca kimi.
Nə etməli? Keçən şənliklərin xatirəsinə ithafən irəli atılmağa davam mı etməli, ayaqların güc verdiyi qədər pillələri adlamalı? yoxsa, heç bitməyən bir yolda kiçik zərrəcik olduğunu qəbullanıb zövq aldığın gözəlliklər, şirin sözlər, xoş baxışlar, isti hislər olmadan mövcud olan yaşamın, ya da bütün bunları duymanı təmin edəcək heç kimsənin olmadığı boş koridorun insansızlığından vaz keçib arxandakı heçliyə özünü mü buraxmalı? Düşünün. Qərar vermək uğrunda xərclənilən zamansa ömürdən gedir. Və beləcə yaşayıb gedəcəksiniz. Düşünün.
Daha ucuzunu tapana kimi düşünün.
Comments
Post a Comment