Rachel Swirsky - əgər dinozavr olsaydın, sevgilim

Dinozavr olsaydın, sevgilim, T-Rex olardın. Balacalarından, bir metr yetmiş beş santimetr boylu, insan halınla eyni. Qırılğan sümüklərin olardı, iri pəncələrinlə bacardığın qədər zərif və kübar yeriyərdin. Gözlərin iri alnının altından ətrafı izlərdi.

T-Rex olsaydın, mən də bütün günümü səninlə keçirə bilməkçün heyvan baxıcısı olardım. Sənə çiy toyuq, canlı keçi gətirərdim. Dişlərini batırdığın qanı izləyərdim. Yatağım qəfəsinin içində, yerdə olardı, nəm torpaq üstündə, yarpaqlar arasında. Yata bilməyəndə sənə layla deyərdim. Sənə Layla oxuyanda da mahnıları necə belə sürətlə öyrəndiyini düşünərdim. Mənə qoşulardın, kobud, titrək səsin mənimkiylə qəribə ziddiyyət yaradardı. Yatdığımı düşünəndə də gecəyə qarşılıqsız məhəbbət haqqında mahnılar oxuyardın.

Qarşılıqsız məhəbbət haqqında mahnılar oxusaydın, səni səyahətə çıxarardım. Broadway‘ə aparardım. Pəncələrini gödəkcənin cibinə soxub səhnədə dayanardın. Səsinin elə kədərli gözəlliyi olardı ki, tamaşaçılar ağlaşardı.

Tamaşaçılar əgər ki səsinin gözəlliyinə görə ağlaşsaydılar, nəsli tükənmiş heyvanların canlandırılma araşdırmaları üçün pul yığardılar. Araşdırma qurumlarına sel kimi pul axardı. Bioloqlar toyuqları necə itidişli edəcəklərini tapana qədər genləriylə oynayardılar. Paleontoloqlar kollagen qalıqları tapmaq üçün fasiləsiz fosil axtarardılar. Genetiklər sıfırdan başlayıb bir dinozavr düzəltmək üçün hansı DNT sıralanmasının canlı varlıq üçün əhəmiyyətli olduğunu kəşf edərdilər, göz bəbəyinin ölçüsündən tutmuş beyninin gün batışını anlayan qisminə qədər. Sənə bir tay düzəldənə qədər dayanmazlardı.

Sənə bir tay düzəlsəydilər, toyunuzda sağdışınız olardım. Dərimi solğun göstərən şifon paltarımın içində narahat durub andlarınızı dinləyərdim. Qısqanardım, əlbəttə, pis olardım, çünki səninlə mən evlənmək istəyirəm. Yenə də özünə bənzəyən bir varlıqla evlənməyinin sənin üçün ən yaxşısı olduğunu bilərdim. Bədənini, sümüyünü və genetik parçalarını sənlə paylaşan biriylə. İkinizi yan-yana izləyərdim və səni indikindən daha çox sevərdim. Könlüm yüngülləşərdi, çünki bilərdim ki, sən və mən bu dünyada həm yepyeni bir şey etmişik, həm də qədim bir şeyi canlandırmışıq. Mən də borca düşərdim, çünki sizin xoşbəxtliyinizi borca götürürdüm. Tək ehtiyacım olan nəsə mavi rəngli bir şey olardı. 

Tək ehtiyacım olan nəsə mavi bir şey olsaydı, kilsədə dikdaban ayaqqabılarımı taqqıldaraq qaçar, ön sıranın yanındakı güldanı tapar, içindən səma rəngində bir hortenziya çiçəyi götürər və onu bağrıma basardım və qəlbim çiçəktəki atmağa başlayardı. Çiçək açardım. Xoşbəxtliyim çiçək yarpaqlarına çevrilərdi. Yaşıl şifon paltarım da yarpaq olardı. Ayaqlarım solğun çiçək sapı, saçlarım da tozlanma orqanı olardı. Arılar boğazımdan ekzotik nektar çəkərdilər. Ətrafdakı hamı mənə heyran qalardı, bioloqlar, paleontoloqlar, genetiklər, jurnalistlər, eləcə marağa gələn insanlar və musiqi sevdalıları.. Bu klonlanmış dinozavr, genetika və fosil mövzusuna görə elmi-fantastik dünyada yaşadığını zənn edən, əslində hər şeyin mümkün olduğu sehrli dünyada yaşayan bütün o insanlar..

Hər şeyin mümkün olduğu sehrli bir dünyada olsaydıq, sən bir dinozavr olardın, sevgilim. Cəsarət və qüvvət, amma bir tərəfdən də nəzakət sahibi olan varlıq. Pəncələrin və dişlərin düşmənlərini asanca qorxudardı. Halbuki sən – qırılğan, şirin, insan olan sən – zəkana və cazibənə etibar eləmək məcburiyyətindəsən.

T-Rex balaca da olsa, heç vaxt kin və alkoqol qoxulu beş adamın önündə tək qalmazdı. T-Rex dişlərini göstərərdi, onlar da qorxardılar. Masaları aşırtmazdılar, arxasında gizlənərdilər. Qorxudan bir-birini qucaqlayar və əllərində səni döymək üçün bilyard çubuqları olmazdı, sənə qızbibi, ibnə, dönük ya da sənlə əlaqədar olsun-olmasın, ağıllarına gələn hər şeyi deməzdilər bağıra-bağıra, sən öz qanının sürüşkənliyində yıxılanda..

Dinozavr olsaydın, sevgilim, sənə o adamların qorxusunu öyrədərdim. Səni səssizcə onların yanına aparardım. Həm də çox səssiz. Yenə də səni görərdilər. Qaçmağa başlayardılar. Sən gecə havasını ciyərlərinə dolduranda burun dəliklərin böyüyərdi və tam da o məqam ovçu sərrastlığıyla hücum edərdin. Hamsının canını almağını izləyərdim – qırmızı qan selini, bir-birinə qarışan parıltılı parçaların ətrafa dağılmasını – və gülər, gülər, gülərdim.

Gülüb, gülüb, gülsəydim, axırda özümü günahkar hiss edərdim. Bir də belə şey etməyəcəyimə and içərdim. Nə vaxt ki qəzetdə o adamların gözüyaşlı arvadlarının, yetim uşaqlarının şəkillərini görsəm, baxışımı yayındırardım, eynilə onlar məni göstərən şəkilləri görəndə etdiklərini düşündüyüm kimi.  Jurnalistlər məni çox sevirlər.. Paleontoloqla toyunun yarısını planlayan, hortenziyaları hələ təzə sifariş verən, yaşıl şifon sağdış paltarlarını təzəcə seçmiş nişanlısı.. Yəqin ki, heç vaxt oyanmayacaq bir adamın başucunda gözləyən nişanlısı.

Dinozavr olsaydın, sevgilim, heç bir şey səni yaralaya bilməzdi və əgər heç bir şey səni yaralamasaydı, məni də heç nə yaralaya bilməzdi. Dünyanın ən gözəl çiçəyinə çevrilərdim. Sevinclə Günəşə tərəf açılardım. Bilərdim ki, dişlərin və pəncələrin səni/məni/bizi, indi və hər zaman qoruyacaq, təbaşirin bilyard çubuğuna sürtünməsindən də, tibb bacılarının xəstəxana koridorundakı ayaq səslərindən də, qırıq qəlbimin atışlarından da..