7 Yanvar, 2023.

Səhər işə gecikmişəm. 

Dünən hardasa ilyarım sonra ilk dəfə oğlanlar məclisində olmuşam. Əslində bir az düşünürəm, bu keçən il martdakı Bakı səfərimizdən sonra fərqli insanlarla olan ilk toplanışım idi. 

2022 çox yalnız il idi. 

Dedik, güldük, dağılışdıq və evə vəhşi diş ağrısı ilə qayıtdım. Bilmirəm, zehnimin yeniliyə olan üsyanı idi, ya, həqiqətən, diş ağrısı idi, amma heç öyrəşmədiyim ağrı idi. Əslində indi də ağrıyır, amma dünənkinə nəzərən indi daha aydın düşünə bilirəm, həm də düşünmək məcburiyyətindəyəm, çünki işdəyəm. 

Uşaqlıqdan dişlərlə bağlı problemlərim var, ağrıya öyrəşiyəm, amma bu ağrının xarakteri başqa cürdü: yeriyən ağrıdı. Üst, sol çənəmdə yeriyən ağrı var, dairələr cızır, hərəkət edir, dişlərin də üzərindədi, ona görə, tam olaraq sdiş ağrısı adlandıra bilmirəm. Bir neçə dəqiqə davam edir, elə bil sahildə dalğalardı, bəzi dalğalar hündürdü, dişlərimə çırpıldıqca ağrı ətrafa sıçrayır, bəzilərisə kiçikdi, ciddiyə alınmadan geri çəkilir. 

Gecə yuxuya getmək çətin idi, o yüngül dalğalara tuş gələn bir neçə qısa dəqiqə ərzində yuxuya getməliydim, beləcə çox gec yuxuya gedə bildim və işə gecikdim. 

Dünən ilin ilk kitabını bitirdim. Ailə, uşaqlıq travmaları və kimlik axtarışı barədəydi. 

Kitabda dərin bir şey yox idi, ssenari çox da təəccübləndirən cinsdən deyildi, personajlar və təhkiyə fəlsəfi deyildi, estetik mətn də yox idi, tipik amerikan ədəbiyyatı.

Qısqandım. 

Həyatda ən çox maraq göstərdiyim məsələ ədəbiyyatdı, ən çox zövq aldığım məşğuliyyət uydurmaqdı, özümdə istedad gördüyüm şey də yazmaqdı. 

Amma 10 il olacaq ki, bu dediklərimi sayaraq yazmamağa davam edirəm. Niyəsini özüm də bilmirəm, tez nəticə əldə etmək istəyindədi bəlkə də. Yerindəcə effekt almaq istəyirəm. 

Bəlkə də sandığım qədər səbirli adam deyiləm. 

Ağrı dalğası gəlir yenə.