Eşq axtarılmaz , Axtarar...

       Çox çox illər, min illiklər əvvəl. İnsanların və onların məhəbbətinin hələ mövcud  olmadığı bir dövr vardı. Kainat sonsuz böyük idi. Kainatın ucsuz bucaqsız  genişliyində  mövcud olan dünya. Bir Ulduz. Və Hələ insanlar yoxkən yaranmış, sonralar insanlara yoluxmuş xəstəliyin banisi. Sevgi üçbucağının son halqası. Öz parıltısında bihuşedici gözəllik daşıyan Ay. O Ay ki, Dünyanın ətrafında daim dövr edən amma ulduzun zəif parıltısını görə bilməyən…

-        

                       Ay… deyə pıçıldadı ulduz..,- qəlbimdə sənə bəslədiyim məhəbbəti heç bilmədin. Hiss etsən də, görməzlikdən getdin.. Sənə qəzəbləndim. Məni hiss edəsən deyə daha çox parlamağa çalışıram. Amma sən hər görünüşdə bütün iradəmi alırsan. Bütün gücümü sərf etsəm də sənə qarşı gələ bilmirəm ki heç.. Sən necə bir məlhəmsən ki, bütün dərdlərimin, ağrılarımın həm tək çarəsi, həm də tək baiskarısan.. Hiss et məni.. Sevmə.. ama hiss et.. Hər parlağlığınla öyünüb keçəndə bir ətrafına bax..  ya da hara istəsən bax.. Mən zatən sən baxan yerdə peyda olaram.. Ey mənim ən təmiz hislərimin sahibi.. Sənin üçün var olaram ancaq mən..

  

     Ulduz parlaqdı. Amma o qədər aciz görürdü ki özünü...

     Ay bütün ömrünü özündən razı Dünya ətrafında dönməyə həsr etməkdə qərarlıydı.. Ulduzun yalvarışını eşitdi amma .. Gec idi artıq... Dünya nın üzərini bulud aldı. Elə bir ildırım çaxdı ki, Səsindən ulduz belə öz dərin hislərində ayrıldı. Nə oldu deyə ətrafına baxdı... Və gördü ki...

    Dünya elə bir qara Tor içinə düşüb ki , Gözəl Kürənin bir nöqtəsi belə görünmür. Dünya hayqırır. Qaranlıqdan necə kor olduğunu hayqırır. Ay ətrafında dövr edib daha  çox parlıyır ki, öz məhəbbətinə yardım etsin. Amma bəs etmir bəs etmir bu. Yetərincə sevmir bəlkə də...

     Və birdən... Ayın parlaq “düşüncəsi” bir qərar alır..

Ulduz bu mənzərədən baş açmır. Amma heç gözləmədiyi anda... Ay Ulduza yaxınlaşır.. -Sən-, deyir..- Mənə kömək edir balaca parlaq şey.

Ulduz yalnız indi fərqində olur ki, Böyük parlaq Ay onun adını belə bilmir.. Nitqi quruyur.. Gözlərindən həzin damlalar axır.. – Əmr et-, deyir...

-          Dünya kor olub. Buludlar ona işıq verməyimi istəmir.. Kömək et.. ora en.

    Ulduz yalnız indi anlayır. Bütün kainatı tuta bilecək bir məhəbbət bəslədiyi Ay ondan özünü qurban verməsini istəyirdi.. Aya son dəfə baxır. – Heç anlamadın, düzdü?...

Sürətlə buludlara yaxınlaşır. Son kəs çevrilib Ayın necə gözəl olduğuna baxır və....

     Dünya üzərinə enib onu qismən bütün məhəbbətindən güc alıb işıqlandırır...

Artıq Ay yoxdu.. Bəs mən nəyə varam axı.. onu görə bilmirəm. Hər gün güc aldığım tək Məhəbbətim.. Səndən başqa mənə güc verəcək nə var axı... Sənə görə edə biləcəyim tək işi görə bilərəm... Və sənin üçün də burda – Yer üzərindəyəm... Bu buludlar çəkilib gedənə kimi  burda olacam.. sonra yenə səni görəcəm...

    Və bu an.. Ətrafda elə bir parlaqlıq yaranır ki , Həm dünya , həm ulduz, Həm də bihuşedici Ay təəccübdən donub qalır... Ay Dünyasını görəcək ümidi ilə, Ulduz isə Ayını...Dünya isə Gözləri yenə Kainata qovuşacaq deyə sevinir.. Elə bir Parlaq işıq peyda olur ki... Buludlar dağılır. Və Ay öz parıltısını göstərmək istəyəndə...

    O .. Ulduz təəccüb içində Ayı axtarır.. Hardasan axı mənim  Hər parçası çarəm olan Gözəl Ayım... Amma o görünmür. Bu elə bir parıltıdır ki, Ayı görünməz edir..

Günəşəm Mən dedi O... Ulduz üsyan etdi. Azalt parlaqlığını Mən Ayımı görə bilmirəım. Get yalvarıram sənə

     

     Yox Ulduz. Gedə bilmərəm. Mən burdayam. Burda olmalıyam. Çünki belə olmalıdı. Hatifdən(qeybdən) bir səs eşitdim. Get dedi. Ulduzu tap. Onun qəlbi o qədər böyük amma o qədər sıxıntılıdı ki, Sən  yardım etməlisən ona. Get və onun qəlbinin soyuqluğunu öz isti şüalarınla doldur... bu sənin qədərindi.

Ulduz səmaya qalxdı. Günəşdən əsrlər boyu qaçdı.. qaçdı.. qaçdı.. Amma Həyat sən planlar qurarkən başına gələnlərdir..

Hər yerdə isti, parlaq və qəlbin bütün yaralarını sağaldacaq bir işıq şüası vardı...

                                                                       İsti və sağaldan...