İtkin eşqim...

Uzun və incə bir yol.. Bütün çətinliklərin, törələrin, müharibələrin , oğul , ata, ana , övlad itkisinin verdiyi ağrıdan daha ağır bir yol. Hara getdiyini bilmədiyin , ama tək istəyinin getmək olduğunu düşündüyün yol.. Axrının nə olduğu, hardan gəlib, hara getdiyini bilmədiyim bir yol...

Artıq vacib deyil bu yola necə düşdüm.. Yoldayam artıq. Dostların, yol yoldaşının olmadığı bir yoldayam. Bu yol nə yoludur belə? Harda başlayıb, harda bitdiyini belə bilmədən  Gedirəm bu yolu...

İçimdən birdaş asılıb. Bu daşı daşımaq zorundamıyam? Bunu daşımağa məcburmuyam? Bilmirəm. Həyatımı boşuna verdiyim gün yadımdaydı. Yorğun idim. Sanki bu günə kimi yaşayıb yaşamadığımı bilmirdim. Otağıma keçdim. Divarda asılan bütün fəxri fərmanlara, beynəlxalq sertifikatlara, diplomlara, uşaqlıq, gənclik və peşəkarlıq illərimin uğurlarına baxdım. Mənasız , fəxrsiz, sanki hər birini qazanmaq üçün gecəni gündüzə qatan, lazım olanda qonşu gündən də “borc” alan mən deyildim.  Mənasını itirmiş və yorğun baxışlarla... Bezdim bu saxtakar tablolardan.. Gəncliyimi çoxdan itirdiyim yadıma gəldi. Kinayə ilə gülümsündüm. Dostlarıma yaxınlaşdım.. Pəncərənin bayır tərəfində aramsız yağış yağırdı. Hər su damcısı aramsız  pəncərəni döyəcləyirdi. Külək şiddətlə məni, dünyamı, dostlarımı hədələyirdi. Hətta buludlar da əksimə qalxmışdı. Təbiət varlığıma gücünü hədəsini ildırımıyla,gurultusuyla, Vıyıltısiyla ürəyi dəlib keçən küləyilə göstərirdi.

Amma qorxmurdum. Dostlarım yanımdaydı. Qarşımdaydı. Rahatlamışdım azca. Onlara tamaşa etmək, barmaqlarımı xəfifcə hər birinə toxundurmağa çalışırdım. Divar boyunca yerləşmiş rəfləri  dolduran sehrli dünyam.. Kitablarım.. Ama çatışmayan, Məni bütün bu sehrli aləmin varlığından ayıran, bütün ahəngi pozan nəsə vardı. Çatışmayan nəsə.. Rəflərdən uzaqlaşdım. Uzaqdan izlədim onları. Anladım. Hansısa hissəm idi çatışmayan. Bir kitab.. Adını, müəllifini, məğzini bilmədiyim bir kitab. Qəlbimlə görürdüm o kitabı. Harda olduğunu bilirdim sanki. Bu kəşkəşanlı havaya baxmayaraq tərk etdim evi.. Yağışın , çovğunun müşaiyəti ilə getdim Kitab dükanına tərəf xırda, amma əmin addımlarla. Çatışmayanımı tapmaq ümidi ilə.

Satıcı mat-məəttəl idi hərəkətlərimə. İçəri daxil olub sanki öz əlimlə qoymuş kimi yaxınlaşdım rəflərdən birinə. Bir baxışla görmüşdüm “öz parçamı”.. Əlimə alıb xəfifcə toxunuşla onu Hiss etdim.. Satıcı yaxınlaşıb mənə: “Gələcəyinizi demişdi. Bir gün sizin kimi dükana daxil olub onu bu yerdə yerləşdirdi. ÜZündə yorğun və solğun ifadə vardı. Sahibi bir gün gələcək. Tərəddüd etmədən onu tapacaq. Xahiş edirəm doğru insan gəlməyənə kimi onu heç kimə verməyin..” Anladım onda bura gəlişimin , o altıncı hissin təsadüf olmadığını. Deyəsən “ruh əkizim” məndən qabaq olmuşdu burda...

Öz otağımda hazırlaşıb böyük həyəcanla kitabı açdım.. Müəllifi bilinməyən təsirsiz cümlələrdən ibarət bir kitab idi. Ümidimi itirdiyim anda kitabın 27ci səhifəsində tapdım çatışmayanı. Altı xəfif amma düz olmayan bir şəkildə cızılmışdı karandaşla.. “ Unutmaq istədiyini tap. Eşqindənmi qaçırsan? Qaçdığının nə olduğunu xatırla. Qaça bilmədiyin həqiqətləri tap”

Başa düşmüşdüm. Neçə illərdi sanki dünən olmuş kimi qaçdığım həqiqəti. Kimdən ya nədən qaçırdım? Bütün bu şan-şöhrət nəyin gizləntisiydi? Bilmirdim. Ya da bilmək istəmirdim. Qaçdım. Bəli. Qaçdım.

O gün ordaca uşaqlığımdan ta ki, yetişkin bir insan  olduğumu anladığım günə qədər içimdə xüsusi bir özənlə gizlətdiyim hisləri səsləndirmişdim. Onamı deyirdim yoxsa özümdən belə gizlətdiyim hisləri özümə açıqlayırdım. Bilmirəm. Həmişəki çarəsiz baxışlarla ən incə şəkildə ifadə elədiyim kəlmə. 

Bilmirəm.. Bəs nəyi bilirəm mən? Deyəsən qaçmağı.

O vaxt necə sevgimdən, eşqimdən qaçdımsa, illərlə bunu içimdə özümün də yaddaşa salmayacağı şəkildə gizlətdim.  Və bu gün burdaca, illər sonra heç vaxt görmədiyim,  adını bilmədiyim bir insan içimdəki dünyanı ehtiva edən bu kitablar arasında çatışmayanın nə olduğunu bilirmiş kimi bu cümləni mənə ötürür.. unutmaq istədiyimi tapmağımı istəyir..

Və artıq bu yoldayam.. Başlanğıcı və sonu bilinməyən yol. Gözümü  açdım. Və bu cümləni tapmamışdan əvvəl də bu yolda olduğumu xatırladım. Sən demə burdaymışam.. amma oturmuşdum. O qədər yorulmuşdum ki, çökmüşdüm. Ruhum çökmüşdü... yoldaydım. Amma irəliləmirdim. Amma oyandım. Oyandırdı məni. İtmiş eşqimin ardıyca yollandım. .

 Ən son eşqimin olduğu yerə getdim. Yolumun ilk dayanacağı. İlk məkan.. Hər şeyin başladığı və bitdiyi məkan.. Amma buralar dəyişmişdi. Nə mənim əbədi eşqimin  nişanələri eyni idi. Nə də eşqimin sahibi. Dünya dəyişmişdi. Dünyadakılar da. Bircə mən eyni idim.. Dünyam bura deyildi.. Sadəcə bu.. 

Dünyamsa şəhzadəsiz qalmışdı. Tənha Kral idim. Yaralı və yorğun kral..

Daha da əzildim o an. əslində puç bir eşqin xəyalı ilə yaşadığımı anladım. Hiddətləndim. Əsdim, Çoşdum. Amma fırtınadan sonra insanın sümüklərinə qədər işləyən sakitliyə , narahatedici, üzücü, həyatda tənha yalquzaq olduğunu sənə hər saniyəsində andıran sakitlik..

Eşqini tap demişdi kitabda. Amma yoxdu o. Başqasının olanı necə tapım indi?...

Bəlkə itirdiyim eşqim başqaydı? Bəlkə o kitabdakılar başqa məna kəsb edirdi... İtirdiyim nə idi... bilmirdim.. ya da xatırlamırdım..

Boş yoldayam.. uzun və incə bir yol.. Gecənin hakim kəsildiyi, ulduzların sayrışdığı, Ayın şəfqət yaydığıgecədə. Yolun başlanğıcında. Itirdiyimi tapmalı olduğum yolun. Və qərar fərqlilik iliyimi yerindən tərpətdi. İtirdiyim eşq sahibəmdi sanmışdım. Taparam düşünmüşdüm. Tapdım. Ama yalnız sahibəni. Eşqi yox. Yoldan vaz keçdim. Fərqimi ortaya qoydum...

Uzun və incə bir yol.. amma artıq o yol boşdu.. Getməkdən vaz keçdiyim yol.. Başqa bir yol kəşf elədim.. Gecənin hakim kəsildiyi, ulduzların sayrışdığı, Ayın şəfqət yaydığı gecədə.. Ləpələrin sərt şəkildə qayaları döyəclədii gecədə.. Sonsuzluq kimi görünən su ölkəsinin tənha şəhzadəsi.. Sehrlər dünyasının nə itirdiini bilməyən yorğun və yalnız kralı.. azadlığıma qovuşmaq istəyinin yanğısı.. Uçmaq arzusu.. Bir uşaq tək uçmaq arzusu..

Uzun və incə bir yol.. amma artıq o yol boşdu.. Getməkdən vaz keçdiyim yol.. Başqa bir yol kəşf elədim.. Gecənin hakim kəsildiyi, ulduzların sayrışdığı, Ayın şəfqət yaydığı gecədə.. Ləpələrin sərt şəkildə qayaları döyəclədii gecədə.. havanı yarıb Su ölkəsinə doğru irəliləyəndə.. tam bu anda anladım.. İtirdiyimin nə olduğunu anladım.. itirmişdim...

                                                                                              Özümü itirmişdim...