Həyat "tutulması"..

... Günəş yeni parlamağa başlamışdı. Ömürlərə işıq saçar kimi. Çoxlarının yuxuda olduğu vaxtda öz gözəlliyini göstərmişdi o gün. Hər gün olduğu kimi. Amma hər günün öz möcüzəliliyini anlayanlar üçün  hər yeni günün başlanğıcı bir gözəllikdi əlbəttə.

                O saatda oyaq olanlar şanslılar idi bəlkə də. Yada seçilmişlər. Her şeyin bir başlanğıcı , bir də sonu yadda qalan olur həmişə. Xoşbəxt o insan ki , hadisələrin hər saniyəsini unutmadan yaşaya bilsin.

                O saniyələri birə - bir ötürmədən yaşayanlardan idi bu balaca oğlan. Iri, qara gözlərini bir an belə parlaqlıqdan ayırmırdı. Hər gün səhər burda, bu ağacın hündür budağı üstündə oturub gözlərini çəkməzdi Ayı görünməz edən bu parlaqlıqdan. Buludlu havalarda isə gözlərini yumardı. Heç baxmazdı sübh çağı səmaya. Çünki nə Ayı görər, nə də Günəşi izləyə bilərdi.

                Hər gün eyni şeyləri yeni bir şeymiş kimi təkrar təkrar edərdi. Şəhərin marşurtlarından birinə minər, gün boyu birindən digərinə keçər, insanların arasında özünə yer axtarardı. Amma tapa bilməzdi. Ya insanlar onu qəbul etməz, ya da o insanlardan çəkinərdi.

                Amma bu gün xüsusi idi. Bu gün Günəş tutulması olacaqdı. Bir müddətlik Günəş Ayın gözəlliyi ilə özünün parlaqlığından məhrum olacaqdı. Oğlan tələsirdi. Avtobusa oturub  tezliklə həmişəki məkanına çatmaq istəyirdi. Sürücülər artıq bu balacanı tanıyırdılar. Evsiz məkansız olan bu balacanın pulu olmadığını da, eləcə ayaq üstə durub tutacağa söykənməsinə göz yumurdular.

                Iri gözlərini ətrafda yorğun yorğun gəzdirirdi. İnsanları, onların qəribə və süni görünən gülüşlərini qavramağa çalışırdı. Sürücülərin əsəbi sözlərini, bəzi sərnişinlərin susqun və ciddi baxışlarını, Bəzilərinin ona baxan ikrah dolu baxışlarını, bəzilərinin zavallı baxışlarını, bəzilərinin mərhəmət dolu baxışlarını anlamağa çalışırdı. Amma anlamırdı. Bu qədər baxış içində ilk dəfə fərqli bir baxış gördü oğlan.. Anasının əlindən bərkə bərk yapışmış bir qız vardı o gün onun qismətində. Qarşısında durmuş, təəccüblü baxışlarını oğlandan çəkmirdi. İki uşağın maraq dolu baxışı idi bu baxış. Amma yetişkinlərinkindən daha isti, daha səmimi və daha canayaxın. Oğlan ilk dəfə idi ki, ona zillənmiş baxışda nə mərhəmət, nə ikrah, nə də alçaldıcı təəccüb görmürdü. Bu cür baxışların necə adlandığını bilməsə də, necə hiss etdirdiklərini bilirdi. Amma bu gün qarşısındakı bu balaca, qəhvəyi gözlü qızın gözlərindəki parlaqlıqda bu hisləri hiss edə bilmirdi.

                O qədər aludə oldu ki, bu baxışlara ağacın yanından ötüb keçdiyini hiss eləmədi. Təkcə bu dayanacaq yox, başqa dayanacaqları da ötürəcəkdi ömrü boyu. Amma anın möhtəşəmliyinə qapılmışdı. Bu uşaqcasına idi, çox adi idi, amma dərin bir hiss idi. Daha saf idi. Bu hissin nə olduğunu da bilmədi heç vaxt. O sözləri önəmsəmədi ömrü boyu. O hislərin adını yox, necə olduqlarını hiss edə biliridi ancaq. O balaca qızın çöhrəsindəki ifadəni unutmadı.

                Gözlərini bu qədər müddət ərzində qırpmadan qaldı. Və həmin an Günəşin qarşısında Ay durdu. Günəş tutuldu. İkisi də başlarını çevirib Günəşin Qarşısına keçən Ayı izlədi. GÜnəşin  gün boyu pozulmaz parıltısını bircə anlıq üz – üzə gəldiyi Ay ilə necə tutulduğunu izlədi. Bu izləyişi heç vaxt unutmadı. Heç vaxt bitməyəcəyini düşündü. Amma bir müddət sonra Ayrıldılar yenə bir birindən. Oğlan parıltılı gözlərlə başını yenə balaca qıza çevirdi. Amma yox idi. artıq o da öz yolu ilə gedirdi. 

                                                   Digərləri kimi..