son gündən əvvəl

..Qadın yataq kisəsini hara qoyacağına qərar verə bilmirdi. Şəhərin mərkəzində, müasirliyin ortasında, bu qədər insan arasında meşəyə aid bir şeylə dayanan təkcə o idi. Dayanacaqdakıların gözlərini üstündə hiss edirdi. Yataq kisəsini dizi üstünə qoyub əllərini üzərində birləşdirdi. Gün bitmək bilmirdi. Elə bir duyğuya qapılmışdı ki, sanki biri içindən keçənləri oxuyurdu. Kütlə arasında dayanıb, ona aid hər şeyi görürdü. Nə planladığını görürdü və bir azdan arxadakı meydana gedəcək, aksiya edən heyvansevər qrupun əlindən səsucaldan mikrofonu alacaq və hamıya elan edəcəkdi: „Ay camaat, bax o qadın, qarasaçlı olan, hə, hə o. Əlində yataq kisəsi olan. Hə, bax o. Bu dəqiqə şəhərkənarında gizli plan qurur..“ Əllərinin içi tərləyirdi. Ağlından bu fikirləri atmağa çalışdı, ətrafa narahat gözlərlə baxdı. Yanından ötən qızın biləyi diqqətini çəkdi. Tatunu görüb üzünü büzüşdürdü. Sonra öz planlarını xatırlayıb özünə hirsləndi, kimisə qınamağa haqqı olan axırıncı adam idi.

Qız yolu keçdi. Əliylə köynəyinin qolunu aşağıya dartıb biləyindəki tatunu gizlətməyə çalışdı. Qarşı dayanacaqdakı adam diqqətini çəkdi.

Kişi ayaqlarını geniş açıb əlindəki qəzeti oxuyurdu. Boynunda qırmızı şərf, başında qəhvəyi beret vardı. Ayaqlarında klassik ayaqqabı ilə bənövşəyi köynəyi və yaşıl-sarı zolaqlı paltosu heç uyuşmurdu. İşləyən günlərindən tərgidə bilmədiyi tək xasiyyəti idi, hər səhər parıldayana qədər yastıdaban klassik ayaqqabılarını təmizləyər, geyinməsə özünü yerdəki nəcisdən yayınmağa çalışırmış kimi tullanan astronavt kimi hiss edirdi.  

Qəzetdəki məqaləni bitirib başını qaldırdı. Yolun digər tərəfindəki aksiyanı narazı baxışlarala süzdü. Qaşlarını çatıb saatına baxdı. Saniyələri sayırdı. Tam vaxtında avtobus dayanacağa çatdı. Məmnunluqla dilini damağına vurdu. Qəzeti qatlayıb döş cibinə qoydu, qalxdı və avtobusa mindi. Tatulu qız çox düşünmədi, çiynini çəkib qapı bağlanmamış özünü içəri atdı.

Əlində iş çantası olan keçəl kişi telefonunu çıxarıb videogörüntülü zəngə cavab verdi. Cibində qulaqcığını xeyli axtarsa da, tapmadı. Telefonu tez-tez qulağına tutub deyilənə qulaq asır, sonra təzədən üzbəüz tutub cavab verirdi. Bəzən heç nə demədən sadəcə gülür və yenə qulağına tuturdu. Arxa sırada pəncərə qırağındakı uzunsaç oğlan yuxulu gözlərini ovuşdurub keçəl kişiyə kefsiz nəzər yetirdi. Gözlərinin altı  yorğunlıq torbasıyla çökmüşdü. Saçını arxada rezinlə yığmışdı, çəhrayi rəng idi. Üstündə parıldayan bir-iki muncuq var idi, özününkü deyildi, səhər tələsik çıxanda qızınınkıları götürmüşdü. Başını avtobusun pəncərəsinə söykədi, şüşənin souqluğundan narahat oldu, başını geri çəkib keçəl kişinin qulağındakı ekranda adamın dediklərini eşitməyə qulaqlarını şəklədi.

Tatulu qız növbəti dayanacaqda endi.

Ətrafa göz atdı, yaxındakı eko-kafeyə tərəf getdi. Girişdə ödəniş edib limitsiz çay aparatından plastik bardağa qaynar su süzdü. Yasmin çayı paketindən birini götürüb zalın ortasında masa seçdi.

Kafenin bir divarı bütünlüklə şüşə idi. Asiyalı orta yaşlı qadın kürəyi divara oturub önündəki kompüterə tərəf əyilmişdi. Fincanındakı kofe çoxdan soyumuşdu. Dodaqları bir-birinə sıxılı, açdığı vebsaytdakı məqaləni oxuyurdu. Ennio Morricano haqqında idi.

Qonşu masada iki kişi qızğın müzakirə edirdilər. Yeni “start-up” layihələri üçün plan yazırdılar. Masanın üstü çoxlu kağızlarla dolu idi. Bir o qədəri də əzilib-bükülüb zibil qabına atılmışdı. Ofisiantdan zibil qapını masaları yaxınına qoymağı xahiş etmişdilər. Oturaq həyatdan iriləşmiş qarnı stulla masa kənarı arasında çətinlik yaradan, daha yaşlı olanın gözü telefonundaydı. Vibrasiya verirdi, ekrandakı adı görüb bir neçə saniyə tərəddüd etdi. Bəlkə də bu qədər inad bəs edərdi. Bəlkə də yox. Telefonu tərsinə çevirib önündəki vərəqə qeydlər aparmağa davam etdi.

Tatulu qız qırmızı dəftərçəsini çıxarıb yazmağa başladı. Kənarları əzik idi, yazılmaqdan və dəfələrlə oxunulmaqdan köhnəlmişdi, rəngi qırmızı ilə qəhvəyi arasındakı anlaşılmaz tondaydı. Tatulu qız tez-tez başını qaldırıb ətrafa baxır, yazır və yazırdı. Əynindəki paltara öyrəşə bilmirdi, bu dövrdə cins paltarlar dəbdə idi,  o da birini alıb əyninə keçirmişdi. Bir ölçü kiçik almalıydı bəlkə də.

Arxa masaya baxdı.

İki qadın çaylarını qurtumlayıb söhbət edirdilər. Çəhrayı vərəqli dəftərə qeydlər aparan qadın danışır, hərdən dəftərə baxıb kontekstdən kənara çıxıb-çıxmadığını yoxlayırdı. Sarı saçları süni idi, qaşlarının rəngiylə uyuşmurdu. Əri sarışınlara baxışlarını tutmuşdu, o da radikal qərar almışdı, saçının rəngini dəyişdirmişdi. Qaş probleminə isə başqa həll tapmışdı: qara kənarlıqlı  iri eynək taxırdı.

Digər qadın təbii qırmızısaçlılardan idi. Saçını iri, düz alnını gizlədəcək tərzdə kəsdirmişdi. Ağzının önündə yumruq edib saxladığı əlini tez-tez yuxarı aparır, sanki alnının gizlicə Breksit elan edib-etmədiyini yoxlayırdı. Orta bamağına iri üzük vardı. Üstündə iri bir dovşan başı var idi.

Kafenin bayırında insanlar küçə boyunca sağa-sola gedir, bir-biriylə toqquşmamağa çalışır, ünvanlarına tələsirdilər. Kafedəki müştərilər diqqətləri öz məşğuliyyətlərində, offisiantlar bir gözü müştərilərdə, ağızları məzəli söhbətlərindəydi. Dünyada tam normal gün idi.

Bütün olanlara daxil olmayan təkcə tatulu qız idi.

Bütün masaları bir də gözdən keçirdi. Son qeydini də dəftərçəsinə yazdı. Səhifədə yer qalmamışdı, dəftərçəni çevirib iki vərəq arasındakı bitişik yerə qeydini aldı. Cibindəki açarlar ətinə batırdı. Cibindən çıxardı. Dəftərçəni bağladı, açarları üstünə atdı.

Açar topasına taxılmış akssesuara toxundu. İri bir "B" hərfi idi.

Çayının son qurtumuyla dodaqlarını islatdı. Yasminin acı hissəsi bardağın dibinə çökmüşdü. Ağzını büzdü, açarla dəftərçəni götürüb WC-ə getdi.

Qapıları bir-bir yoxladı.

Boş idi.

Aksessuarı tutub burdu, "B" ortadan əyilib qəribə forma aldı, köynəyinin qolunu yuxarı qaldırdı, və açara çevrilən  biləyindəki tatudan içəri saldı. Heroqlifə oxşayan tatunun ilk baxışda xüsusi fərqliliyi nəzərə çarpmırdı. Amma bu, açar dəliyi kimi görünən tatu deyildi, tatu formasında görünən açar dəliyi idi və uyğun açar bir az əvvəl onu canlandırmışdı.

"Nə qədərini izlədin?"

"Nəticə çıxaracaq qədər."

"Və?"

"Bu məişət dünyasıdı."

"Nə nəzərdə tutursan?"

"Sirləri var. Problemləri var. Rejimləri var. Hər şeyə aid qaydaları var. 
Əvvəlcədən cızılmış yolları var."

"Parzivalizatorları var? Əgər elədisə.."

"Yox, taleylərini müəyyənləşdirmirlər, sadəcə yuxudan ayılma vaxtlarını, avtobusların hərəkətini, iş vaxtını, yemək rejimini təyin edirlər. Öz yollarını belə cızırlar. Asfalt deyilən şeydəbn yollar da çəkirlər. Maşınlar, velosipedlər, hətta telefonla danışanlar üçün ayrıca səkilər düzəldirlər."

"Deməli belə.. Səviyyə 11.. gözləntilərim aşağı idi, amma bu qədər yox."

"Dediyim kimi, bura məişətinə başı qarışanların dünyasıdı. Başlarının üstündən mavi səmalarını dartıb alsaq, ora qraffiti ilə şüarlar çəkəcəklər. Aksiyalara çıxıb bağıracaqlar."

"Yəni müqavimət göstərə bilərlər?"

"Səs-küy salmaqdan başqa heç nə. Səmaları olmasa, mağaralara da öyrəşərlər. Adaptasiya ən yaxşı bacardıqları şeydi."

"Bəlkə də bununla başlamalıyıq."

"Nə?"

"Səmaları ilə", cinsiyyəti bilinməyən səs cavab verdi. Nə kişi, nə də qadın səsi idi bu, ikisinin harmoniyası kimiydi.

"Səmalarını üstlərindən çəkib alacağıq. Kainatın həqiqi rəngiylə tanış olacaqlar, zülməti görəcəklər. Və hər şey başlamamışdan qabaqkı saniyə ağıllarındakı şeyin nə olduğunu bilmək üçün beyinlərini dadacam."

Tatulu qız gülümsündü.

"Cavabı təxmin etmək çətin deyil.

Qaranlığı dadmamışdan əvvəl ağıllarındakı bildirişlər olacaq. Telefonlarındakı bildirişlər."

Açarı dəliyindən çıxardı. Tatusu qaşınırdı, açarlarla tatusunu eşməkçün özünü güclə saxlayırdı. Güzgüdə özünə baxdı.

Bu bədəndəki son günü idi. Səma yoxa çıxandan sonra zülmət olacaqdı və daha bədənini, əsl olduğu halı gizlətməyə, bu çirkli tünd dəri ilə örtməyə ehtiyac qalmayacaqdı.

Sondan bir əvvəlki gün idi və çoxdan başlamışdı.